Met de gebakken peren zitten

In de huidige tijd bekruipt mij steeds meer het gevoel dat de keuzes die er in het verleden en in de huidige tijd gemaakt worden/zijn er uiteindelijk toe leiden dat mensen met de “gebakken peren”zitten. Degenen die “de peren bakken”zitten niet alleen op organisatieniveau, maar ook op landelijk niveau. Ik las vandaag in de krant o.a. 3 artikelen waardoor dat idee bevestigd werd.

  1. Het boek van massapsycholoog van Ginneken over het feit dat 1 op de 6 leiders psychopatische trekjes heeft.  Van Ginneken ontdekte dat ontkenning en “gekte”het meest invloed heeft.
  2. Een interview met de Minister President. Hier viel me 1 zin specifiek op “ik ben de minister-president en kies mijn eigen woorden”. Dan denk ik oeps,  iedereen weet toch wel dat hij de minister president is en waarom moet hij dat dan nog in een interview bevestigen?
  3. De aankoop van de JSF toestellen, waar al 15 jaar over getwijfeld en gepraat wordt;
  4. De participatie-samenleving, een leuk modern woord voor wij gooien steeds meer over de schutting en u lost het zelf maar op, zelfredzaamheid is het nieuwe toverwoord.

Soms denk had maar beter naar mijn ouders en grootouders geluisterd. Ik weet nog wel dat ik mijn eerste huis kocht, en mijn ouders zeiden tegen mij “moet je wel zo’n grote stap nemen” en “denk er goed over na”. Maar vanuit de regering werd het kopen van een huis gestimuleerd en de banken gaven maar wat graag een hypotheek en gaven daarbij ook aan dat verbouwingen meteen mee-gefinancieerd konden worden. Door de rente-aftrek was ik minder kwijt dan een voor een huurwoning. Nu blijkt het een grote luchtbel te zijn, en wordt je gestimuleerd om extra af te lossen anders zit je later met “de gebakken peren”.

Een ander voorbeeld is het onderwijs. Dit zijn grote logge organisaties geworden die gerund worden door managers die blind varen op de Inspectie en oa. alle moeite moeten doen om via ingewikkelde systemen aan te tonen wat de bezettingsgraad is en wat het slagingspercentage. Men heeft allerlei plannings- en registratiesystemen die de cijfertjes produceren. Maar in de planning gaat er nogal is iets mis, lessen vallen uit, docenten in dienst van een organisatie met meerdere locaties moeten lesgeven op meerdere locatie op 1 dag (planningssysteem) moeten onverwacht lessen draaien, die ze daarom niet hebben voorbereid etc. Uiteindelijk zitten de leerlingen en de docenten met “de gebakken peren”. Burn-out bij de docenten, en leerlingen die onvoldoende kwaliteit van onderwijs ontvangen, waardoor vanuit de zelfredzaamheid er meer beroep wordt gedaan op ouders of andere varianten (summer-school) om de leerlingen “bij te spijkeren”.

Het feit dat er 15 jaar gepraat moet worden over een vliegtuig vind ik op zich al een prestatie. Dat geeft ook aan dan het een ingewikkelde kwestie is en dat er dus niet voldoende draagvlak voor is. Er worden tientallen (kostbare) onderzoeken aan gewijd en uiteindelijk wordt de knoop doorgehakt op het moment dat er 6 miljard bezuinigd moet worden. De burger heeft het gevoel van “hoe kan dit”en uiteindelijk moet hij dit betalen en zit dus nu en wellicht in de toekomst als blijkt dat er een Fyra aspect aanzit, weer met de gebakken peren.

Dan de participatie-maatschappij, iedereen moet meedoen. Het wordt van bovenaf opgelegd, dus de uitwerking zal bij voorbaat niet gedragen worden. Daarbij wordt er onvoldoende rekening gehouden met het feit dat mensen niet altijd kunnen participeren, zij moeten steeds meer en langer werken om  de overheid te financieren.  Immers het geld dat mensen verdienen gaat al op aan de overheid, gemeentelijke belastingen, ouderbijdragen kinderopvang, schoolboeken, extra aflossing van de hypotheek, zorgtoeslag, eigen bijdragen, etc. Dan wordt ook nog verwacht dat zij bijdragen aan zorg voor hun ouders, aan vrijwilligerswerk op school, etc. Mensen die willen participeren kunnen het helemaal niet.

Zo zijn er meer “gebakken peren”, denk aan de spaarzame ouderen, waarvan de spaarzaamheid beloond wordt met hoge eigen bijdragen in de zorgkosten en een lager pensioen, en natuurlijk niet te vergeten de invoering van de Euro.

Degenen die met kerst aan de “gestoofde peren”zitten, zijn de mensen die de “ontkenning en de “gekte” bedenken vanaf het pluche en de mensen die voor zichzelf kiezen. Niet meegaan in de gekte, hun eigen pad uitzetten, en genoegen nemen met datgene wat echt gelukkig maakt.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Re-integreren moet je leren

Wanneer mensen arbeidsongeschikt worden, dan moeten zij in het kader van de Wet Poortwachter reïntegreren. In principe in de eerste plaats bij de eigen organisatie. Naar verloop van tijd, uiterlijk naar 1 jaar arbeidsongeschiktheid, wordt het traject 2e spoor ingezet.

Uit onderzoeken blijkt dat om re-integratie succesvol te laten verlopen, je eigenlijk zo snel mogelijk moet beginnen,  echter het mag geen verkapte outplacement zijn als er nog wel passend werk in de eigen organisatie te vinden is.

In de praktijk komt het regelmatig voor dat er te laat wordt gestart met re-integratie. De focus ligt vaak louter bij de arbeidsongeschiktheid, en niet op motivatie en betrokkenheid, kennis en vaardigheden,  gezond leven en gezond werken.  Door bij re-integratie al vroeg de aandacht te leggen op alle factoren die risico’s kunnen vormen voor een terugkeer in eigen functie, wordt het reïntegratieproces flink bespoedigd. De kans is groot dat de werknemer zijn eigen functie weer goed kan uitoefenen, wanneer er aan een aantal voorwaarden voldaan wordt. Deze voorwaarden liggen zowel bij werkgever als werknemer. De re-integratie loopt voorspoediger wanneer de werknemer de regie houdt en zelf met initiatieven  komt.

Het moment om over re-integratie 2e spoor te beginnen hangt af van veel factoren. Het is van belang om deze aan de orde te stellen. Dit schept duidelijkheid voor zowel werkgever als werknemer. Het advies van de bedrijfsarts speelt hierin een grote rol. Wanneer het voor de werknemer duidelijk is dat er echt geen mogelijkheden zijn bij de werkgever, dan is hij/zij in veel gevallen zeker bereid om mee te werken aan re-integratie spoor 2. Belangrijk hierin is ook dat de werknemer goed op de hoogte is van zijn/haar  (on)mogelijkheden en ambities. Openheid en duidelijkheid zijn veelal de sleutelwoorden om actief mee te werken aan re-integratie.

Werkgevers vinden vaak dat wij in Nederland ontzettend zijn doorgeslagen in alleen maar regels, die zeker voor MKB’ers niet te behappen zijn. Dat het zo is, moge duidelijk zijn. Daarom doen juist werkgevers die dát vinden, er slim aan om zoveel als mogelijk het gezonde verstand te gebruiken en open te communiceren met hun werknemers, en waar nodig hulp te vragen ter ondersteuning van de formele procedures. Werkgevers hebben vaak ook een eigen netwerk, die zij prima kunnen inzetten om hun medewerkers ondersteuning te bieden bij re-integratie.

Re-integreren is niet vrijblijvend, maar re-integratie tweede spoor biedt werkgevers en werknemers de mogelijkheid om naar passende arbeid te zoeken buiten de eigen organisatie. Reintegratie spoor 2 moet meer gezien worden als een middel dat nieuwe kansen biedt, een nieuwe start. Maar wil een tweede spoor slagen, dan moet het eerste spoor goed worden afgesloten.  Als de werknemer nog denkt dat terugkeer naar de eigen organisatie mogelijk is, vermindert dat de kans op een geslaagd traject in het tweede spoor.

 

Reïntegreren zou meer gezien moeten worden als een leerproces voor zowel werknemer als werkgever. Net als ieder leerproces verrijkt het en voegt toe aan het persoonlijk functioneren. Immers door actief bezig te gaan met reintegratie doe je ervaring op, je leert na te reflecteren en te experimenteren.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De Bonus, een ouderwetse maatregel?

Er is weer veel ophef ontstaan over de uitkering van bonussen, maar wat is nu eigenlijk een bonus? In Wikipedia staat het als volgt omschreven:

In het bedrijfsleven wordt onder een bonus verstaan een buitengewone extra uitkering, bovenop het loon van de werknemers. Dit kan zijn een kerstbonus of en winstdelingsregeling van het bedrijf. De variabele beloning van werknemers wordt ook tot de bonus gerekend. Bonussen worden ook regelmatig als beloningsinstrument voor het management van een bedrijf gebruikt.  Aanhangig in de Eerste Kamer is de Wijziging van boek 2 van het Burgerlijk Wetboek en de Wet op het financieel toezicht in verband met de bevoegdheid tot aanpassing en terugvordering van bonussen en winstdelingen van bestuurders en dagelijks beleidsbepalers (clawbackregeling).

Een uitkering van een kerstbonus of winstdeling is nog goed verdedigbaar en goed uit te leggen. Een bonus als beloningsinstrument voor management of bestuurder is bijna niet uit te leggen om 2 redenen:

  1. Van een bestuurder of manager mag verwacht worden dat zij goed presteren en betrokken zijn bij de doelstellingen van de organisatie. De bestuurder en/of manager worden doorgaans goed betaald.
  2. De doelstellingen van de organisatie worden niet alleen behaald door het management/bestuur. Zij kunnen alleen hun doelstellingen halen dankzij de inzet van hun medewerkers.

Raadsel

Er zullen allerlei redenen genoemd worden om te motiveren waarom een bonus voor het management legitiem is. Zoals bijvoorbeeld het weer rendabel maken van een organisatie, oplossingen vinden voor complexe problemen, het besturen/managen van grote complexe organisaties etc. Kortom zij ontvangen een bonus voor goede prestaties, wat je ook mag verwachten van functionarissen die deze functies ambiëren en uitoefenen. Hetzelfde geldt voor medewerkers, ook van hen mag je verwachten dat zij goed presteren en functioneren.

Maar waar zit dan het verschil? Wat maakt dan dat bonussen voor management/bestuurders ook nog eens zo verschrikkelijk hoog zijn? Mij nog steeds een raadsel.

Clawback

Het is ook nog eens bijzonder te constateren dat ook wanneer het niet goed gaat met een organisatie, er grote fouten zijn gemaakt, er desondanks toch bonussen worden uitgekeerd. Dat is ook de reden van de clawback regeling. Het is toch op zijn zachtst gezegd wonderlijk dat bonussen worden uitgekeerd vanwege goede prestaties en teruggehaald worden als de prestaties toch niet zo goed zijn gebleken. Ik zou me dan ook kunnen voorstellen dat er gewoon een wetvoorstel komt dat er geen bonussen  worden uitgekeerd aan organisaties gefinancierd met publiek geld = is helder en duidelijk.

Wat gaat er mis?

Een reden  om bonussen uit te keren, die recent werd aangevoerd vanwege de Robeco bonussen is dat de bonus ervoor bedoeld was dat mensen (lees topmanagement) zouden blijven. In mijn beleving is er dan iets goed mis! wanneer mensen alleen willen blijven wanneer er een flinke bonus wordt uitgekeerd, dan zit er iets fout in of de organisatie of in motivatie van betrokken manager/bestuurder. In het eerste geval is het misschien beter om het geld dat bedoeld is als bonus, in te zetten om te onderzoeken waarom mensen de organisatie verlaten en de organisatiecultuur te verbeteren. In het tweede geval, wanneer mensen op dat niveau werken om er een bonus uit te slepen, is het de vraag of er wel de goede mensen op die plek zitten. Immers je mag van iedere werknemer of het nu een bestuurder is of een telefonist verwachten dat zij zich betrokken voelen bij de organisatie en de organisatiedoelstellingen. Ik neem ook aan dat organisaties mensen selecteren op talenten, vaardigheden, motivatie, ambitie, betrokkenheid bij de organisatiedoelstellingen en daarmee alleen maar goede mensen willen aantrekken die zich voor de volle 100% willen inzetten voor de organisatie. Waarom dan het onderscheid tussen management/bestuur en de rest van de organisatie.

Met de tijd meegaan

Het denken dat bonussen en hoge salarissen noodzakelijk zijn voor een goede bedrijfsvoering, heeft m.i. zijn langste tijd gehad en is ook helemaal niet effectief gebleken! Een goede bedrijfsvoering bereik je door goed werkgeversschap en te investeren in de ontwikkeling van mensen en het aantrekken van mensen die hun talenten op een goede manier kunnen inzetten ten behoeve van de organisatie, te zorgen voor een stimulerende werkomgeving, openstaan voor ideeën vanuit de werkvloer, kortom het faciliteren van werknemers om ervoor te zorgen dat zij het beste uit zichzelf halen en het beste voor het bedrijf willen. Financieel gezien blijft de “bonus”binnen het bedrijf en het zorgt er ook nog voor dat de kosten verlagen. Dat is nog eens efficiënt werken.

Publieke sector

Het is ook niet meer van deze tijd dat er bonussen worden uitgekeerd in de publieke sector, juist nu er veel door burgers betaald en bezuinigd moet worden om de publieke sector te financieren. Het is voor mij volstrekt onbegrijpelijk dat burgers moeten bijbetalen aan producten (o.a. bonussen voor bestuurders) waar zij helemaal niets aan hebben. De burgers zijn “aandeelhouders”van de publieke sector en mogen daardoor ook verwachten dat de bestuurders en management in deze sector hun werk goed doen, zodat de “bonus”wordt uitgekeerd in of meer faciliteiten voor burgers, een lagere prijs (belastingen, zorgpremie, bankpassen, spaar-bonussen) , ontwikkeling (onderwijs, banen) etc.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 3 reacties

Het Titanic-gevoel

Eerder hoorde ik premier Rutte zeggen dat het belangrijk is voor Nederland om “koers”te houden.  De vraag die bij mij opkwam was “welke koers” en meteen dacht ik aan de Titanic. Een robuust gebouwd schip, dat toch ten onder ging nadat het op een ijsberg was gevaren.

Ineens kreeg ik visioenen van Rutte en Samsom, samen op de voorplecht van het schip, eensgezind de armen gespreid uitroepend dat alles goed komt en wij moeten vertrouwen.  Zij staan aan het roer en zullen het schip door alle obstakels loodsen. Ergens in de verte in de dikke mist ligt de IJsberg, de Euro, die met volle vaart geramd wordt.  Rutte en Samsom zeggen “niets aan de hand”wij zitten op het best gebouwde schip! Om de IJsberg dobberen wat half gezonken schepen uit Griekenland, Spanje en Cyprus. De reddingsboeien worden uitgegooid, die worden vastgekampt en het robuuste schip komt wat dieper te liggen.

Reddingsboten

Er worden toch wat reddingsbootjes te water gelaten, en de heren zeggen tegen de bouw, huizenbezitters, woningcoorperaties “gaan jullie maar vast in de reddingsboten”, daarna volgen de werkelozen, en de ondernemers, ze roepen nog “ trek ons vlot!”  Maaááar, de reddingsboten blijken lek te zijn, de heren gooien wat kurken toe om het lek te dempen en roepen “hoozen met beide handen”. Op het grote schip blijft de muziek doorspelen en de heren roepen lachend niets aan de hand, we zijn alleen tegen het topje van de ijsberg (euro) aangevaren. We lossen het op! We pakken gewoon alles wat jullie hebben, kleden jullie uit,  gooien het overboord en het schip gaat weer varen. Ondertussen wordt de mist om de Euro-ijsberg steeds dikker en mensen zien geen hand meer voor ogen, hebben geen idee waar ze zijn en waar ze naar toegaan. De heren roepen nog “we blijven koers houden!!. Ondertussen vallen er steeds meer mensen van het schip, en de ondernemers gaan kopje onder. Een iemand roept nog “gooi alle zware onderdelen van het schip overboord met het tafelzilver”, maar dat is tegen dovemansoren want we moeten koers houden, en het geeft maar tijdelijke verlichting, het schip kan wel even gaan varen, maar op termijn raken we dan weer uit koers. Dus alle “hens aan dek”.

Materiaal

Mensen vragen zich af of en hoe het schip weer gaat varen, maar de heren houden zich stil en roepen “wij moeten op koers blijven”. Ondertussen blijkt bij inspectie dat het schip niet zo robuust is als het lijkt, want sommige onderdelen die het schip drijvende houden zijn verkocht aan de bulgaren, andere onderdelen blijken gebouwd te zijn door een italiaans bedrijf, wat niet rekende op sneeuw en ijs, de brandstof blijkt voor een groot deel te verdwijnen in een zwart gat dat niet te dichten lijkt. Maar ondertussen liggen we op koers, maar blijven liggen op de ijsberg. De opvarenden moeten vertrouwen blijven hebben, en zij worden oproepen om niet te somberen en vooral ook maar reddingsvesten en rubberbootjes  aan te schaffen, te koop bij de heren, goed opblazen en we blijven drijven.

Zelfredzaamheid

Voor de mensen die geen rubberbootje weten te bemachtigen, wacht het koude water, waar je je kan vastklampen aan stukken hout, maar ach roepen de heren, “u redt zichzelf wel”, het biedt nieuwe kansen, het stukje hout is het begin van een nieuwe boot, gewoon even volhouden!!!

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat.

Tony Tiemens

Personeels- en verzuimadvies MKB

www.spectocura.nl

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verzuimverzekeringen

De laatste tijd ben ik op zoek geweest naar goede verzuimzekeringen voor een paar MKB’ers, en daar wordt je niet vrolijk van. Ik ben erachter gekomen dat de meeste verzuimverzekeringen tradioneel van aard zijn, en weinig ruimte overlaten aan de ondernemerschap van de ondernemer. Die uiteindelijk ook nog eens eindverantwoordelijk is voor een goed verzuimbeleid.

De meeste verzuimverzekeraars werken met aangesloten arbodiensten, niet zelden zijn dat grote logge organisaties. Los van het feit dat ik vind dat een arbodienst onafhankelijk moet zijn, heb ik grote moeite met het feit dat verzekeraars in hoge mate bepalen op welke manier het verzuim moet worden aangepakt. Daarnaast is bij veel verzuimverzekeraars de aanpak vrij re-actief. Ook met de bereikbaarheid is het regelmatig slecht gesteld. Een ondernemer die belt naar zijn arbodienst wordt vaak te woord gestaan door een casemanager, die de situatie beoordeeld, advies geeft en een plan van aanpak voorstelt. Op zich niet verkeerd, ware het niet dat de betreffende casemanager vaak het bedrijf, de medewerkers, de cultuur, en de ondernemer niet kent. Ook ligt de aandacht van arbodiensten op het demedicaliseren. Op zich goed, omdat een groot deel van verzuim te maken heeft met gedrag, maar het demedicaliseren wordt ook gebruikt om zo min mogelijk gebruik te maken van de bedrijfsarts, hetgeen voor de arbodienst veel goedkoper is.

Echter wat vergeten wordt is dat de werkgever/ondernemer zijn werknemers goed kent. Soms is het daarom dan ook nodig dat wanneer de werkgever dat vindt, op korte termijn een bedrijfsarts wordt ingeschakeld. Ik ken een voorbeeld van een MKB’er die wilde dat zijn werknemer door de bedrijfsarts gezien werd. Deze ondernemer belde de arbodienst, en de casemanager vond het niet nodig in het kader van de demedicalisering. De MKB’er drong aan, en kreeg de casemanager eindelijk zover dat er een afspraak gemaakt werd, 6 weken later! Door tussenkomst van de verzekeraar werd deze afspraak vervroegd en de betrokken werknemer kon na twee weken naar de bedrijfsarts, en bleek inderdaad uitgevallen te zijn om medische redenen. Daarmee had de MKB’er twee weken verloren aan tijd (toevallig ook nog de tijd van zijn eigen risico), voordat hij actie kon ondernemen aan de hand van de rapportage van de bedrijfsarts, die een behandelplan voorstelde en aan de ondernemer kon aangeven welke faciliteiten hij kon bieden om geleidelijke werkhervatting mogelijk te maken. Voor de ondernemer eenvoudig te realiseren en de werknemer kon weer aan de slag in aangepast werk.

Het moraal van het verhaal is dat veel arbodiensten opereren vanuit hun eigen perspectief, waar demedicalisering een belangrijk deel van uit maakt. Echter m.i. is dat een verkeerde gedachte. De arbodienst moet werken vanuit het perspectief van de werkgever, hij heeft de regie en hij draagt de gevolgen, in materieel en financieel opzicht. De verzuimverzekeraar biedt ook vaak ook nog allerlei faciliteiten om mensen te reïntegreren. Ook dat is vanuit een reactieve gedachte. De verzuimverzekeraar doet er juist verstandiger aan om maatwerkpakketten te bieden vanuit de preventieve gedachte. Bij fysiek zware beroepen zou de verzuimverzekeraar bijvoorbeeld een budget beschikbaar moeten stellen voor een bedrijfsfysiotherapeut, of bij dreigend mentaal verzuim een coach, psycholoog, loopbaanadviseur. Mogelijk ook nog budget die de aanschaf van hulpmiddelen mogelijk maken, etc. Uit diverse onderzoeken blijkt dat adequaat handelen aan het begin van verzuim, leiden tot minder kosten. Ook voor werknemers is het veel fijner/prettiger dat zij beroep kunnen doen op faciliteiten die langdurig verzuim voorkomen.

Tony Tiemens

Inzetbaarheidscoach/adviseur duurzame inzetbaarheid

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Systeemcrisis in Zorg

Onlangs las ik  dat net als de bankencrisis er nu een systeem-crisis in de zorg. De financiering van de zorg is inmiddels zo complex geworden dat vrijwel niemand er wat van begrijpt. Niet alleen de financiering van de zorg is complex geworden, de zorg in zijn algemeenheid is complex geworden. Nu heb ik alleen kennis van de ouderenzorg, ook dat is de laatste jaren onder de controledrift enorm complex geworden. En waarvoor?

Dure zorg: één aspect.

Het verwonderd mij daarom ook niets dat de zorg zo duur is geworden.  De trend naar onbetaalbare ouderenzorg is al jaren geleden ingezet. Niet alleen al omdat de overheid met allerlei nieuwe maatregelen kwam, maar ook omdat zorginstellingen helemaal zijn meegegaan in het ook intern complexer maken van de zorg. Een goed voorbeeld zijn de keurmerken, bijvoorbeeld HKZ. Dit werd een verplichting vanuit de zorgkantoren. Iedere zorginstelling ging daar op een eigen wijze mee om, maar een grote hoeveelheid zorginstellingen kwamen met dikke handboeken, waarin procedures zaten die weinig met zorg te maken hadden. Alle interne processen werden beschreven. En dat gaat niet zomaar, want iedereen moet er ook nog eens wat van vinden, qua management, beleidsmedewerkers, kwaliteitsmedewerkers, etc. Dus over de procedures moet vergaderd worden, in de voorbereidingscommissie, in het MT, in de klankbordgroepen etc. Opmerkingen vanuit die groepen moeten dan weer worden verwerkt, en het circus begint opnieuw. Daarbij meegenomen dat hoe groter de instelling, om meer mensen zich erover gaan buigen. Nadat de procedures/richtlijnen ed. volgens het handboek zijn vastgesteld, moeten deze nog in de organisatie gecommuniceerd worden, ook hier weer hoe groter de organisatie hoe meer overleggen en hoe lastiger het is om het te communiceren. Vervolgens worden de regeling, procedures op intranet geplaatst met het idee dat iedere zorgmedewerker, intranet consulteert wanneer zij een procedure moeten uitvoeren. De procedures gingen niet zelden gepaard met ook nog allerlei administratieve drukte, overlegvormen en onbegrip.  Daarbij kost een dergelijk keurmerk de organisatie ook nog eens geld. Niet alleen om het aan te vragen, maar ook te onderhouden, waardoor deze procedures  1x per jaar of 1x per 2 jaar weer het hele circus doorlopen. Dat moet ook, want dat wordt weer verwacht door de externe auditors (die je overigens ook weer moet betalen).  Resumerend kan gezegd worden dat de kosten hiervan in de tonnen lopen, en dat zijn veel “handen aan het bed” ofwel faciliteiten die het welbevinden bevorderen.

Eenvoudiger?

Dat kan natuurlijk een stuk eenvoudiger.  Procedures/richtlijnen moeten ondersteunend zijn aan het werkproces. Dus dan is ook de eerste vraag welke procedures/richtlijnen zijn dan echt nodig om het client/patientbelang en welbevinden te waarborgen. Kwaliteitstoetsing, dat kunnen die clienten/bewoners/patienten als beste. Maar zelden wordt hen iets gevraagd, de kwaliteit wordt afgemeten aan de papieren tijger. Zo krijg je “de patient is overleden, maar de procedure is gevolgd”. Dat zegt niets over de kwaliteit van zorgverlening.  Zorg is af te meten aan waarden, niet aan systemen. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer de zorg kleinschalig wordt georganiseerd, de zorgverleners grip en inspraak krijgen over de kwaliteit van zorg en persoonlijk eigenaarschap ervaren, de zorg veel beter wordt en veel goedkoper. Particuliere zorginstellingen en initiatieven zoals Buurtzorg zijn hier voorbeelden van. Wat dat betreft kan de zorgsector nog veel leren van het MKB, die willen zo min mogelijk procedures en zoveel mogelijk de aandacht op de klant en het product.

Ondernemerschap in de zorg

Met stijgende verbazing las ik de artikelen in de krant en de commentaren op TV van zorginstellingen die door de overheidsmaatregelen, meteen gaan roepen dat mensen die in een verzorgingshuis wonen met een lagere ZZP elders moeten gaan wonen. Daarmee jaag je mensen de stuipen op het lijf. Als management/bestuur van een zorginstelling (zorgondernemer) ga je er natuurlijk alles aan doen om ervoor te zorgen dat mensen kunnen blijven wonen. Het is triest dat zorgbestuurders om deze wijze met hun clienten omgaan. Daaruit blijkt voor mij dat deze zorgbestuurders geen waarde hechten aan het belang van hun bewoners. Ook geven zij blijk dat zij niet vooruit kijken. Het is namelijk al langere tijd bekend dat het kabinet voornemens was om het aantal verzorgingshuizen terug te brengen, dan weet je als bestuur/management dat je je bedrijfsvoering moet aanpassen op de dingen die komen gaan.

Recent is de berichtgeving dat Sensire een thuiszorgorganisatie alvast vooruitlopend op de ontwikkelingen, collectief ontslag aanvraagt voor de thuiszorgmedewerkers. Ook hier blijkt weer dat directie en management niet het vermogen hebben te ondernemen, maar blijven steken in bureaucratisch gedrag. In plaats van te vechten voor behoud van arbeidsplaatsen en goede zorg aan cliënten, probeert men te voorkomen dat er mogelijk problemen gaan ontstaan, door “alvast”een collectieve ontslagvergunning aan te vragen. Daarmee creeëren zij een onzekere situatie voor betrokken medewerkers en leiden enorme imagoschade. Het siert de thuiszorgmedewerkers in deze situatie dat zij zelf actie ondernemen om te vechten voor behoud van de zorg en hun baan. Dit had de directie/management ook zelf kunnen doen. Daarnaast hadden zij de mogelijkheid gehad om samen met de gemeenten te kijken naar alternatieven of zelf met hun werknemers alternatieven kunnen ontwikkelen.
In tegenstelling tot de zorg, is een ondernemer gewend te schakelen. De stroperigheid, het systeemdenken en het gebrek aan ondernemerschap, visie en van “buiten naar binnen kijken”, geeft aan dat veel bestuurders,  managers in de zorg niet op de juiste plek zitten.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Weer bezuinigen, even fantaseren

Vandaag een bericht dat er 8 miljard bezuinigd moet worden. Werkgeversorganisaties geven aan dat verder bezuinigen onverstandig is omdat het consumentenvertrouwen al laag is.

Daarnaast was vandaag het zorgdebat. Politieke partijen praten over bezuinigen in de zorg, banen in de langdurige zorg lijken nu weer op het spel te staan.

Het debacle met de Fyra heeft de overheid inmiddels een half miljard gekost.

Nederland moet 500 miljoen extra afdragen aan Brussel.

De salarissen van de Brusselse ambtenaren blijven stijgen, 1 op de 4 ambtenaren heeft een salaris van € 10.000 euro per maand en de topambtenaren gaan naar huis met € 24.000,00 per maand

De belastingfraude (Bulgaren)  heeft de nederlandse overheid het nodige gekost.

Dan hebben we nog de zorgfraude, naar verluidt loopt dat ook richting miljoenen of zelfs miljarden.

Vervolgens hebben we de topinkomens in zorg- en onderwijsinstellingen alsmede de riante afkoopregelingen. Het totaal ervan zal ook richting miljoenen lopen.

De provincies, de gezamenlijke reserve van de provincies staat op 17 miljard, volgens commissaris van de Koning Drenthe.

Hoewel algemeen bekend, fusies kosten veel geld, wil het kabinet enerzijds naar meer burgerparticipatie, gemeensschapszin en anderzijds naar superprovincies en supergemeenten.

De zorginstellingen hebben een gezamenlijke reserve van 3,6 miljard.

Ik weet niet wat de reserves zijn van andere overheidsinstellingen, maar ik verwacht dat dit ook een substantieel bedrag zal zijn.

Het aantal WW-uitkeringen en bijstanduitkering stijgt met een enorme vaart, zal in de miljarden gaan lopen

Er zijn miljarden naar het buitenland gegaan, in voorzover nu bekend bodemloze putten. De euro blijkt een mislukking te zijn, die nog niet wordt erkend, omdat men hardnekkig blijft denken dat de zuidelijke helft van Europa, dezelfde cultuur heeft als de noordelijke landen. En zoals bij organisaties die gefuseerd zijn, blijkt dat fusies mislukken vanwege te weinig aandacht voor cultuurverschillen.

De kabinet gaat deze stijgende lasten verhalen op ondernemers en werkenden, dat kost hen 500 miljoen

Consumentenvertrouwen loopt hard achteruit dat kost het MKB miljoenen

Het kabinet steekt miljarden in de SNS bank, en blijkt er 5 maanden over te doen om daadwerkelijk in te grijpen.

Het salaris van de topman van de nationale banken SNS en ABN/AMRO ligt dik boven de norm, maar daar doen we “niet moeilijk over”, want het is immers een zware baan!

De te trage besluitvorming van de overheid, kost de bouw 1 miljard!

Woonakkoord kost overheid 200 miljoen, en woningbouwverenigingen halen vanwege het woonakkoord een streep door bouwprojecten

 

Wanneer je deze punten zo doorneemt, dan heb je al gauw de benodigde bezuiniging te pakken.  Alleen al door de toch al door de burgers opgebrachte reserves van de provincies en zorginstellingen te gebruiken blijft er nog ruim voldoende over om zowel de zorg, werkgelegenheid en de bouw een oppepper te geven. Nu ben ik geen econoom, dus ik weet niet precies hoe er met het geld van de diverse overheidsinstanties gegoocheld wordt, maar ik zie  wel dat er veel geld te besparen valt op een wat zorgvuldiger en consistenter kabinetsbeleid.  Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat het kabinetsbeleid bestaat uit allerlei compromissen, die geen oorsprong vinden in een duidelijke visie op de economie van Nederland.

Qua bezuinigingen in de zorg, zie ik geen enkele meerwaarde in het verschuiven van de geldstromen van de AWBZ naar de WMO. Temeer omdat deze verschuiving enorme kosten met zich meebrengt in het inrichten van processen voor de lokale overheid. Een slimmere aanpak zou zijn geweest, het ontmantelen van te grote zorginstellingen,  terugbrengen naar het primaire proces, de zorg en behandeling van mensen en ontdoen van allerlei overbodige franje en systemen. Door de toegekende budgetten alleen te besteden aan, zorg, welbevinden en eventueel behandeling, is veel winst te behalen. Voor het wonen valt nog veel winst te halen door traditionele verzorgingshuizen te vervangen voor volwaardige wooneenheden waar waarvoor men huur kan vragen. Daarmee vervalt de vergoeding voor wonen. De zorg kan men zoals nu ook al gebruikelijk is in de particuliere zorg, vergoeden vanuit de PGB (deze sector maakt niet voor niets een groei door met kleinschalige woonvormen). Door het ombouwen van verzorgingshuizen naar appartementencomplexen krijgt ook de bouw een nieuwe inpuls. Wil men thuis blijven wonen, dan kan men er zelf voor kiezen om de woning aan te passen door gebruik te maken van de PGB en mogelijke eigen reserves. Het is immers een keuze. De thuiszorg kan men dan gewoon laten bij de gemeente, die er ook voor kan kiezen om gebruik te maken van andere opvangmogelijkheden voor zorgbehoevende mensen.  Ook kan men bezien of mensen zelf een bijdrage willen betalen aan thuiszorg of extra thuiszorg, dat was vroeger ook al het geval, maar toen gebeurde het zwart.

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen